De uit Tokyo, Japan afkomstige DJ Krush is één van de belangrijkste artiesten uit de Tokyo scene. Hij is sinds 1987 actief als DJ en in 1992 pionierde hij de turntable als instrument door met live bands te jammen, wat hem zijn eerste solo-album getiteld 'Krush' (Sony Japan) opleverde, een album vol met obscure jazz-samples en funky scratches. Deze aparte sound beviel Mo' Wax-baas James Lavelle zo goed dat hij Krush voor Europa tekende, wat resulteerde in het futuristische instrumental album 'Strictly Turntablized' (Sony Japan/Mo' Wax), waarmee hij meteen door velen werd bekroond tot de godfather van triphop. Dit had een wereldwijde buzz en vele grote samenwerkingen als gevolg. Als producer en remixer heeft hij een eigen Hip Hop-gebaseerde sound die je uniek kan noemen. Minstens net zo uniek is zijn DJ-stijl: Elke live-set die hij doet is een schilderij op zich: Met donkere beats en melodieuze effect-scratches schept hij sonische Hip Hop landschappen die je niet alleen hoort, maar ook voelt...


Je begint oud te worden man, je hebt grijs haar!

Krush: Na men na yo! ('fuck niet met me!') *lachend begroet hij me en bied me een sigaret aan*


Je bent al door Europa aan het touren sinds 27 september, mis het je Japanse eten al een beetje of niet?

Krush: Jazeker wel, ik mis het eten... En m'n familie natuurlijk!


Hoe is de tour tot nu toe?

Krush: Oh ik heb er met vanavond erbij nog maar 3 te gaan! Wel vermoeiend, maar de respons is goed. Ik heb nu ongeveer 18 shows in één maand achter de rug en op de meeste plekken waar ik heb opgetreden waren de mensen heel enthousiast. Ik ben benieuwd naar vanavond.


Je weet nog van de laatste keer hé met dat water? (vlak voor zijn optreden was er een mode academie-feest waar mensen met water gingen spuiten en zijn turntable setup nat maakten)

Krush: (lacht) Ja, ik was echt boos!


Ok, tijd voor serieuze vragen. Ikzelf ben in Nederland geboren en heb zelf naar Hip Hop moeten 'zoeken' omdat het niet iets is wat om je heen leeft zoals in Amerika, hoe ben jij als Japanner in Hip Hop terechtgekomen?

Krush: Als kind vond ik muziek al leuk, maar op de middelbare school kreeg ik andere interesses: Ik hing met mijn vrienden en deed slechte dingen. Ik zat in een bende en moest mezelf nog 'vinden'. Mijn toekomst zag er slecht uit totdat ik op een dag in m'n eentje langs een bioscoop liep waar ze 'Wild Style' draaiden. De zaal was zo goed als leeg, maar de film maakte zoveel indruk op mij dat ik meteen 2 turntables en een mixer heb aangeschaft. Een paar jaar later ontmoette ik Run DMC (Ironisch genoeg wordt Jam Master Jay diezelfde nacht nog neergeschoten...) en Keith Haring die me aanspoorden om door te gaan met DJ'en waardoor ik me nog serieuzer met deze kunstvorm ging bezighouden.


Dat zijn niet de minste die je hebben aangemoedigd! Je hebt door de jaren heen een hele unieke sound gecreeerd. Wie of wat zijn jouw inspiraties?

Krush: Mijn kinderen, het dagelijks leven op deze planeet. Qua muziek luister ik van alles, vooral oude jazz en de bijbehorende levensstijl vind ik heel interessant. Ook films, touren en artiesten live zien en ontmoeten, dat zijn allemaal ervaringen en invloeden die ik samen met mijn persoonlijkheid in mijn muziek verwerk. De sound die ik heb komt van mijn omgeving, van het leven in Tokyo. Als ik ergens anders was opgegroeid zou de DJ Krush sound denk ik heel anders klinken.


De DJ Krush sound is vaak minimaal en heel subtiel. Gedetaileerd. Wat is jouw werkwijze?

Krush: Al mijn werk is sample-gebaseerd en soms experimenteer ik met live instrumenten. Ik hou er totaal niet van om dingen te samplen en te gebruiken zoals het klinkt, een bekende sample loopen en iemand eroverheen laten rappen is te makkelijk en niet creatief. Ik hou van uitdagingen. Ik hou ervan om samples totaal te veranderen: Verknippen, filteren, stretchen, effecten erover enzovoorts. Het is als een schilderij maken, de samples zijn mijn zelfgemengde kleuren verf.


Op die shakuhachi's (Japanse fluit) in die CL Smooth-track na klonk jouw muziek tot voor kort helemaal niet Japans. Is dat een bewuste keuze geweest om geen Japanse sounds te gebruiken?

Krush: Nee, helemaal niet. Ik ben opgegroeid met James Brown, Miles Davis, westerse muziek. Traditionele Japanse muziek had ik helemaal niks mee, maar langzamerhand ben ik ook die sounds gaan ontdekken en gaan gebruiken.


Voor de producers onder ons: Wat voor equipment gebruik je? Heb je die oude MC50 nog?

Krush: (lacht) Ja, die gebruik ik nog steeds! Ik heb een aantal samplers die ik voor verschillende doeleinden gebruik. Meestal gebruik ik de Akai S1000 of 1100, daar ben ik mee begonnen en daar werk ik het prettigst mee. Ik heb ook een EMU SP1200 die ik soms voor vieze drumsounds gebruik. Verder heb ik wat midi keyboards en wat effecten, harddisk recording, niks spectaculairs eigenlijk. Ik ben tevreden met wat ik heb en ik werk er prettig mee. Ik hou wel van experimenteren met nieuwe apparatuur, maar alleen als het iets toevoegt aan mijn creativiteit. Je kan de duurste apparatuur hebben maar dat maakt je muziek niet perse beter. Een aantal nummers van mijn nieuwe album zijn deels op een laptop met een nieuw software-programma gedaan, een aantal van de scratches maar ook beats. Daar ben ik wel tevreden mee omdat het iets heeft toegevoegt aan de tracks.


Nu gaan we een geheimpje verklappen voor de DJ's die jou ooit live hebben gezien en niet weten welke mixer dat is: Wat is je turntable set-up?

Krush: Ik gebruik de standaard Technics 1200MKII, Pickering naalden en de Vestax PMC-20SL mixer.


Voor de DJ's die niet weten waar we het over hebben: De Vestax PMC-20SL is al heel lang uit productie.

Krush: Dat klopt. Het is een mixer met ingebouwde sampler en uitgebreide effecten, een beetje vergelijkbaar met de Pioneer DJM-3000. Hij is een stuk groter dan 2 kanaals battle-mixers, maar voor mijn live shows zijn de effecten en sample-mogelijkheden heel belangrijk en is deze mixer perfect.


Over hi-tech apparatuur gesproken, hoe is het in Japan? Hoe is de huidige Hip Hop-scene?

Krush: Het is nu een gevestigde muziek en levensstijl. Er zijn meer Hip Hop-labels, er is een grote clubscene, er zijn breakers en graffiti artiesten, jongeren geven al hun geld uit aan kleding, apparatuur en vinyl en verdiepen zich in de geschiedenis van Hip Hop. De hele Hip Hop cultuur is voelbaar aanwezig. Er zijn nog steeds artiesten die 'Amerikaans' proberen te klinken en over materialistische dingen en over de ghetto rappen terwijl we helemaal geen ghetto hebben in Japan... De jongere generatie heeft vaak een vreemde kijk op muziek door het met regels en grenzen te verbinden, maar tegelijkertijd zijn er ook heel veel goede creatieve acts in de scene, mensen met een verfrissende kijk op muziek die met een zelfontwikkelde stijl komen. En buiten de Japanse Hip Hop-scene gebeuren er ook heel veel interessante dingen in andere muziekstromingen.


Hoe sta jij tegenover de luisteraar van vandaag?

Krush: Over het algemeen willen mensen vaak hetzelfde bekende liedje horen totdat ze er ziek van worden en dan naar de volgende hype gaan zoeken. Misschien is het publiek ook te verwend en is het aanbod aan muziek zo groot dat ze te lui zijn om iets te zoeken wat ze zelf echt voelen.


Hoe zie je de zogenaamde 'mainstream' Hip Hop nu dan?

Krush: Wat ik zelf maak is zowieso meer duister en minder toegankelijk dus ik heb daar niet zoveel mee te maken. Wat ik nu op tv en radio hoor vind ik op een paar uitzonderingen (hij noemt alleen Timbaland) na vaak saai. Ik denk dat veel artiesten in herhaling vallen en steeds hetzelfde blijven doen zolang het nog relevant is en dan meegaan in de volgende hype omdat ze moeten verkopen. Dat vind ik jammer omdat je als succesvol artiest de mogelijkheid heb om 'jezelf' ten gehore te brengen en vernieuwende dingen te doen. Hip Hop is nu een serieuze business en soms gaat dat ten koste van creativiteit. Er zijn minder grenzen op bepaalde vlakken maar tegelijkertijd ook weer nieuwe grenzen op andere vlakken omdat het nu zo groot is. De vrijheid en mentaliteit is anders dan toen ik kennismaakte met Hip Hop.


Op je albums zien we collabo's met o.a. The Roots, Mos Def, N'Dea Davenport, Company Flow, Guru, Zap Mama en CL Smooth om er maar een paar te noemen, maar je spreekt helemaal geen Engels. Hoe ga je dan te werk als je met buitenlandse artiesten in de studio zit?

Krush: Dat krijg je als je niet goed genoeg je best doet op school! (lacht) In de studio is het nooit echt een probleem geweest dat ik geen Engels spreek, muziek is immers een universele taal. Bovendien kom je met een gezichtsuitdrukking al heel ver. En als ik tour heb ik gelukkig een tolk. Mijn dochters kunnen gelukkig wel Engels wat hun in de toekomst zeker ten goede zal komen!


Je hebt ook heel veel remixes gedaan. Voor welke artiesten zoal?

Krush: Pete Rock/CL Smooth, Herbie Hancock/Chaka Khan, Biz Markie, Method man solo, Method Man/Redman, Miles Davis... Ik mis er nog een paar, en een aantal Japanse artiesten.


Toen ik in 1995 in Tokyo was hoorde ik jouw muziek in een Levi's commercial en vorig jaar in die Nike-reclame. Tevens hebben ze een track van jou gebruikt in de tv-serie 'La Femme Nikita'. Ik ben van mening dat jouw muziek zich ook uitstekend verleent als filmmuziek. Ben je ook van plan om dingen in die richting te doen?

Krush: In 'Blade' met Wesley Snipes zitten ook twee tracks van mij en het paste goed bij de sfeer van de scenes. Ik heb ook al eens de soundtrack voor een Japanse film en een Hong Kong documentaire samen mogen stellen, dus als ik de kans krijg, graag! Dat lijkt me heel interessant om te doen.


Ok ik had je nog meer willen vragen maar je moet zo op, veel succes straks!

Krush: Bedankt, respect! Respect aan Nederland!